Before

Achtergronden van het werk van Huub van der Put

Door Willem Ellenbroek

img_3049-2_low_huubvdput

Huub van der Put koos ervoor, na jaren te hebben gewerkt als regisseur van documentaire films en als concept-ontwikkelaar voor Cultuurfabriek, om in december 2009 verder te gaan als documentair fotograaf. Het was toen slechts een maand, bleek later, voor de slopende ziekte ALS bij hem werd ontdekte. Vanaf dat moment heeft hij zich op twee onderwerpen geconcentreerd: sekswerkers op de Wallen en gedetineerden in de penitentiaire inrichting aan de Havenstraat in Amsterdam. Beide projecten heeft hij voltooid.

Het werk dat eruit voortkwam geeft een inzicht in de essentie van zijn opvattingen over fotografie en toont ook dat het niet los staat van het werk dat hij eerder deed. Er is een constante lijn en een logische weg te bespeuren in zijn ontwikkeling. Hij mag dan maar korte tijd als documentair fotograaf actief zijn geweest, hij wist daarin een bijzondere en zeer persoonlijke identiteit te ontwikkelen. Beide projecten, de drieluiken van sekswerkers op de Wallen en ‘Mijn cel, dat ben ik!’, de portretreeks van gedetineerden, getuigen daarvan.

Van december 2009 tot juni 2010 werkte hij aan de drieluiken van de sekswerkers.

drieluik-2

 

Ongeveer tegelijkertijd, tussen februari en mei 2010, bezocht hij de gevangenis aan de Havenstraat zeven maal en wist het vertrouwen van bewaarders en gedetineerden te winnen waardoor hij zich binnen dit strenge regime toch vrij kon bewegen. Alleen in hun cel kunnen gedetineerden helemaal zichzelf zijn. Het is hun eigen wereld, ook in de manier waarop ze die hebben ingericht. Het is de enige plek waar ze de branie en lef, waarmee ze zich steevast staande houden in die gemeenschap, kunnen laten varen. Zijn foto’s, en dat is de gave van zijn benadering, laten juist dat zien: de kwetsbaarheid die ze tonen in de beslotenheid van hun eigen wereld, zichzelf zonder het pantser van een opgetrokken decorum. Het is de kern van zijn fotografie: intiem en integer. De foto’s van ‘Mijn cel, dat ben ik!’ werden tentoongesteld op een expositie in pakhuis De Zwijger in december 2010 en gepubliceerd in Het Parool van 12-06-2010.

img_3980_low_huubvdput

 

Expo-Pakhuis-De-Zwijger-dec-2011 Download

‘Misschien geldt wel voor mijn werk’, zegt hij zelf over deze projecten, ‘dat ik de afgewezene een waardig gezicht wil geven, inclusief mijzelf.’ De uitspraak typeert de essentie van wat hij met zijn fotografie wil zeggen.

Zijn opvattingen over het wezen van zijn fotografie vinden we ook weer terug in de doelstellingen van de stichting Document Amsterdam, waarvan hij een van de initiatiefnemers is. Document Amsterdam wil het actuele leven in de stad thematisch vastleggen met een wisselende groep van zo’n 40 fotografen in vier thema’s per jaar met een 24 uurs-formule. Gedurende een etmaal fotograferen en/of filmen alle fotografen tegelijkertijd hun eigen deelonderwerp binnen een vooraf vastgesteld thema. Gerealiseerd zijn de thema’s Uitgaan, Eenzaamheid, Vrouwen en Ouderen in Amsterdam (alle uitgebreid gepubliceerd: Nieuwe Revu en Het Parool).

Oud in Amsterdam – Het Parool 07 mei 2011 Download

Als je terugkijkt in zijn levenslijn als documentarist zie je dat constante in zijn opvattingen ook in zijn documentaire film ‘Jef van der Heijden, Fietser naar de maan’ uit 1997. Het is een portret van een vergeten filmmaker uit de jaren zestig, even integer en intiem als zijn latere fotografie.

 

 

 

 

 

 

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

*

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <strike> <strong>